มองตาก็รู้...

อายุคนสั้นลงทุกวัน จะตายวัน ตายพรุ่งก็ไม่รู้ ขอเลือกเก็บเกี่ยวความสุขตราบที่ยังหายใจ...

"โอ้ท วันไหนแกว่างมานั่งร้องไห้ ให้ฉันดูหน่อยนะ"

เพื่อนคนหนึ่งพูดสมัยเรียนมัธยมต้น

และเมื่อเป็นผู้ใหญ่ขึ้น เข้าวัยทำงาน มีคำพูดจากเพื่อนว่า

"โอ้ท แกเคยเศร้าบ้างไหม(วะ;)"

และวันหนึ่งเห็นข้อความหนึ่งบนหน้าเฟสบุ๊ค อ่านแล้วยิ้ม และ ชื่นชมคนเขียน "บางคนที่ไม่เขียนอะไรที่เศร้า ไม่ดี ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่มีมุมนั้น แต่เขาเลือกที่จะเขียนในสิ่งที่ดีเท่านั้นเอง"

มุมของป้าโอ้ท : ทำไมเราต้องแสดงความอ่อนแอ หรือ จุดอ่อนแอให้ใครๆเห็น และ รับรู้ด้วยล่ะ เขามองว่าเราแกร่ง เราเข้มแข็งดีแล้วนี่ เราทำให้คนอื่นมีรอยยิ้มได้ เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เขาลืมความทุกข์ความเศร้าเพียงเสี้ยววินาที เราก็ดีใจแล้ว

แม้ว่าใครๆจะมองว่าไร้สาระ ไม่มีแก่นสาร ปัญญาอ่อน ก็ช่างเขา ตราบที่เรารู้ว่าเราทำอะไร ตราบที่เราทำแล้วเราสบายใจ คนที่ได้รับความสุขก็ไม่ใช่ใครอื่น "เรา" นั่นเอง

เงียบ เหงา...

สวัสดีค่ะเช้าทอฝัน เช้านี้(23 เมย 2556)ป้าตั้งใจรีดผ้า แต่ก่อนอื่นใดเติ่มวิตามินให้สมองหลวมๆ ของป้าก่อนสักนิด เข้ามาอ่านหน้าบอร์ด นีกเรื่องเขียนได้อีก

"วันนี้เงียบจัง"
"เหงาจังเลย"

ย้อนเวลากลับไปเมื่อป้ายังเป็นวัยฝัน วันไหน ที่ป้าไม่มีคนที่อยู่ในฝันของป้า หรือไม่มีคนที่ป้าเก็บมาฝันของป้าคนเดียววันนั้น สองคำนี้จะแวะเวียนมานั่งอยู่ในสมองของป้า 

เมื่อป้าโตขึ้น มีงานทำ มีกิจกรรมร่วมกับคนแปลกหน้าใหม่ๆเพิ่มขึ้น  เป็นกบหงายกะลา ป้าเห็นโลกกว้างขึ้น ผู้คนรอบตัวมากมายเจ้า เงียบ ไม่วิ่งเล่นในสมองของป้าแล้ว แต่เจ้าเหงาซิยังคงเล่นสนุกอยู่ในสมองว่างเปล่าของป้าอยู่นานหลายปีทีเดียว

เมื่อป้าพบกับกระดูกคู่ใจดี เป็นกระดูกคู่ที่ไม่ได้อยู่ติดกันระยะแรก ช่วงนั้นเจ้าเงียบกลับมาเยี่ยมป้าอีกแล้ว ทั้งๆที่ รอบตัวป้ามีผู้คนมากมาย แต่เจ้าเงียบได้ยีดพื่นที่ในสมองของป้าไว้เต็มพื้นที่ แต่แปลกเจ้าเหงากลับหนีป้าไป ไปไหนน๊า?

และเมื่อวันที่ป้าเลือกที่จะก้าวขาออกจากบ้านอย่างถาวร ไปบ้านหลังใหม่ของชิวิตป้า ป้าได้พาเจ้าเงียบ และ เจ้าเหงาไปกับป้าด้วย แต่...ทั้งสองกลับไม่วิ่งเล่นอยู่ในสมองว่างๆ ของป้าซะแล้ว หรือว่า ยังอยู่ที่ไทยไม่ได้ขึ้นเครื่องบินมากับป้าน๊า   ^_^  ป้านีกสงสัยว่า เพราะในสมองของป้ามี"คุณกระดูกคู่" ชิ้นอวบๆ ที่แสนใจดีนั่งอยู่คับพื้นที่ เลยทำให้เจ้าเงียบ กับ เจ้าเหงาไม่มีที่วิ่งเล่น


สำหรับป้า ณ วันนี้ ถ้าป้าคิด(ถึง)ว่าเงียบ เจ้า(ความ)เงียบก็จะมา ถ้าป้าคิด(ถึง)ว่าเหงา เจ้า(ความ)เหงาก็จะมา แต่ถ้าป้าไม่คิด ป้าไม่เรียกเจ้าเงียบ กับ เจ้าเหงาก็ไม่มาอยู่กับป้า ป้าเรียกหาสิ่งที่ทำให้เวลาผ่านไปด้วยความสนุก เพลิดเพลิน สบายใจ

ใช่...ป้าไม่เถียงว่าในบางนาที ป้าเผลอเรียกเจ้าเหงาเข้ามา แต่ไม่ได้วิ่งเล่นอยู่ในสมองป้านานเพราะมีหลายสิ่งมากมาย สนุก เพลิดเพลินแย่งกันกระโดดเข้ามาอยู่ในสมองของป้าไม่เว้นแต่ละนาที

ภาษา...ปาก

คุยกัน แล้ว เข้าใจกันไหม ว่ากันไปอีกเรื่อง...

วันหนี่งในห้องน้ำสาธารณะ คุณแม่กำลังเปลียนแพมเพิรส์ให้คุณลูกตัวน้อยๆ ที่ร้องเสียงดัง  ป้าโอ้ทจัดการธุระ(เข้าไปประชุม...^_^) เรียบร้อย ล้างมือเสร็จ เดินออกมารอเพื่อนอยู่ด้านนอก  เสียงร้อง "อุ๊แว๊ อุ๊แว๊" ทำให้ป้าโอ้ทฉุกคิดขึ้นมาว่า...

" เออนะ ไม่ว่าจะเป็นคนชนชั้น วรรณะไหน สัญชาติ เผ่า ใดๆ เมื่อแรกมีชีวิตออกมาหายใจบนโลก ยังพูดภาษา "คน" ไม่เป็น ภาษาทารกนี่ละ ทุกคนร้องเหมือนกันหมด "อะแว๊ อะแว๊"

หรือมีใครที่พูดภาษา"คน" ได้เลย โดยไม่ผ่านการเปล่งเสียง

กระจก สะท้อน

วันนี้อ่านข้อความหนึ่งเพื่อนในเฟสบุ๊ค เขียนไว้ว่า " เมื่อเราหันหลังให้กระจกเราก็จะไม่เห็นหน้าตัวเอง"  ใช่แน่หากกระจกนั้นคือกระจกเงา แต่หากกระจกนั้นเป็นกระจกโปร่งธรรมดาไม่สะท้อนเงา แม้เราจะหันหน้าหากระจกเราก็ไม่เห็นเงาตัวเองเช่นกันนั่นล่ะ

ทำให้นีกต่อไปว่า หากเราเป็นคนที่ไม่เคยมองตัวเอง ไม่เคยพิจารณาตัวเอง มัวแต่มองคนอื่น พิจารณาคนอื่น ตำหนิคนอื่น ไม่ว่าจะมีกระจกเงาอยู่รอบตัวเราก็มองไม่เห็นเพราะเราไม่เคยหันมองตัวเอง พิจารณาตัวเองเลย นีกถึงเวลาเข้าไปอยู่ในลิฟท์มีกระจกรอบด้าน ยกเว้นพื้น หันไปทางไหนก็เห็น

กระจกเงามนุษย์ ...( ใช้คำหรูซะด้วย) โอ้ทว่าเป็นกระจกเงาที่ส่อง สะท้อนถึงตัวตน สันดาน ได้ดีทีเดียว และยังเป็นสิ่งที่ทำให้คนที่ส่องกระจก(มนุษย์)คนนั้น มองตัวเอง พิจารณาตัวเองมากขึ้น จะว่าไปแล้วก็มีทั้งเงาสวย และ เงาขี้เหร่เน่อะ เลือกกันเองก็แล้วกันว่าชอบเงาแบบไหน อยากได้เงาแบบไหนเป็นเงาตัวเอง

แต่ทำไมน๊า โอ้ทส่องกระจกไหนๆ ก็เห็นหน้าตัวเองสวยทุกครั้งเลย ^_^

ชีวิตคือความพอดี

ความพอดีของแต่ละคนไม่เท่ากันเน่อะ เนื่องจากพื้นฐานครอบครัว วิถีชีวิต สังคม ต่างกัน

คำว่าพอดี คำนี้ทำให้รู้สึกโล่งสบาย ยิ่งใครที่มีเรื่องราว ภาระที่หนักอื้งต้องแบก ต้องถือ(คำเปรียบเปรยที่ใช้กันทั่วไป)

คำว่าพอดี กับ เพียงพอ คงจะเป็นญาติ เป็นพี่น้อง เกี่ยวดองกัน เพราะทั้งสองคำ ทำให้รู้สีกไม่ต้องดิ้นรน ไม่ต้องต่อสู้ ไม่ต้องออกแรงมากจนลำบาก จนเหนื่อย จนแทบขาดใจ

นานมาแล้วมีคนๆหนึ่งเคยพูดว่า โอ้ทไม่มีตรงกลาง นี่ละเน่อะ ไม่มีความพอดี จะมีเพียง สูงสุด กับ ต่ำสุด
ได้ กับ ไม่ได้

ปัจจุบันโอ้ทคิดว่าตัวเองพอดี พอเพียง และ เพียงพอ ไม่ดิ้นรน ไม่ขวนขวาย ผลพลอยได้จากคนที่อยู่ด้วยกันเป็นคนง่ายๆ ไม่ดิ้นรน ไม่ขวนขวายไขว้คว้าสิ่งที่อยู่สูง มีแล้ว พอแล้ว และสิ่งที่ทำให้เราพอใจทุกสิ่งที่เราเป็น ที่เรามี เพราะเราไม่เปรียบเทียบกับใคร

ได้ฟังบางคนในยูทูปเขาพูดว่า ชีวิตเขาคือความพอดี ทำให้มองตัวเองว่า "เออนะ เราเองก็คงใช่" 

ปล. แต่ไม่ได้รวมถึงการช้อปปิ้งนะคะ เพราะยังไงผู้หญิงกับการช้อปปิ้งก็ยังคงเป็นของคู่กัน แต่ก็ไม่เถียงว่าผู้หญิงหลายๆคน ไม่ชอบช้อปปิ้งก็ยังมีอยู่ แต่โอ้ทไม่ใช่หนึ่งในนั้น ^_^

ตังค์ ความสุข

30 มกราคม 2556...

คนเรามีความต้องการพื้นฐานเหมือนกัน แต่ความต้องการที่ทำให้แต่ละคนมีความสุขแตกต่างกันไป ตามปัจจัย และความเพียงพอของแต่ละคน

+ มีเงินเยอะๆๆ จะได้มีความสุขเยอะๆ
+มีเงินเยอะๆๆ แต่ไม่มีความสุขเลยสักนิด
+ไม่มีเงิน ไม่มีความสุข
+มีเยอะ หรือ มีน้อย ก็ไม่มีความสุข
+ความสุขมีเยอะ หรือ น้อย เป็นไปตามเงินที่มีในกระเป๋า

และ อื่นๆ ต่างคน ต่างความคิด ตัวโอ้ทเอง "มีความสุขไม่ต้องมีตังค์ก็ได้ (ตังค์เป็นตัวเงิน) เพราะโอ้ทใช้บัตรเครดิตที่มิสเตอร์จ่ายให้ทุกสตางค์(เพนนี)ที่จ่ายไป"

จบ.

กุงเกงลิงขาบาน...

เมื่อวานแชทกับเพื่อนในเฟสบุ๊ค เพื่อนพูดถึง กุงเกงลิง แล้ว งง ปรากฎว่า ภาพที่เพื่อนเอาให้ดูเมื่อวันก่อน โอ้ทคิดว่าเป็นเสื้อยืดที่ไหนได้ เป็นภาพกุงเกงลิงที่เพือนพับเรียงไว้ในลิ้นชักอย่างเรียบร้อยนั่่นเอง

เลยนึกถึงกุงเกงลิงที่แสนรัก แสนโปรด ใส่แล้วใส่อีกจนขาบานนี่ล่ะ ก็ยังไม่ทิ้ง นีกถึงกุงเกงลิงใหม่ ยางยืด รัดเข้ารูป แล้วกลายเป็นขาบานดูซิ สภาพไม่ต่างจากกางเกงกระโปรงใช่ไหม...ลมเย็นสบาย...^_^

กุงเกงลิงที่ขาบานแล้วก็ยังไม่ทิ้งคือสิ่งที่แสนรัก แสนชอบ แสนจะโปรดปราน แม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน สภาพจะยับเยินขนาดไหน ก็ยังคงเก็บไว้ ใช้ประโยชน์ได้หรือไม่ได้ไม่ใช่ประเด็น โอ้ทเชื่อว่า หลายๆคนมีสิ่งของที่แต่ละคนรัก และโปรดปราน แสนห่วงเหมือนกับกุงเกงลิงขาบานแน่ๆ แล้วหากวันหนึ่งเป็นวันที่ต้องตัดใจทิ้ง สละกุงเกงลิงขาบานไปล่ะ เศร้าเน่อะ

กุงเกงลิงขาบาน ก็คือของที่ไม่มีค่า สภาพก็แสนจะแย่ ใช้ประโยชน์อะไรไม่ได้แล้ว หรือได้ก็ไม่ได้อยู่ในภาวะที่ดี แต่มีค่าทางจิตใจของเจ้าของ จริงป่าว

เอ! มีกี่คนน๊าที่มีกุงเกงลิงขาบานเหมือนโอ้ท...^_^

สมบัติ...ผลัดกันชม

พูดถึงสมบัติ สิ่งที่ปิ๋งเข้ามาให้เห็นภาพในความคิดก็ต้อง เพ็ชร นิล จินดา แก้ว แหวน เงินทอง ของมีค่า หรือ หาค่าไม่ได้เพราะไม่รู้จะให้ค่าเท่าไหร่ถึงจะสาสม...เอ้ยต้องใช้คำว่า เหมาะสมซิ...^--^

สมบัติที่ไม่ใช่ของมีค่าบ้างล่ะ สมบัติที่พ่อแม่มอบให้ด้วยการศีกษา หลายคนรู้สีกเป็นการถูกยัดเยียด แต่สมบัติชิ้นนี้จะช่วยให้มีชิวิตที่ก้าวหน้าได้ถ้ารู้จักนำมาใช้ให้ได้ประโยชน์เต็มที่กับตัวเอง (ผู้เขียนเองไม่ได้ใช้ประโยชน์เต็มที่กับสมบัติชิ้นนี้)

สมบัติที่ดิน สังหาริมทรัพย์ นี่เป็นสิ่งที่เกิดคดีความกันเองในครอบครัว เป็นบ่เกิดแห่งความอิจฉา ความรู้สีกลำเอียง คนมีน้อยอยากได้มาก คนมีมากอยากได้มากขึ้นอีก ผู้เป็นพ่อเป็นแม่ เป็นเจ้าของสมบัติบางคนจัดสรรไปแล้ว สุดท้ายตัวเองไม่มีที่ซุกหัวนอน ก็เกิดขึ้นแล้วจริงๆ

คนมีลูกน้อย ที่ดิน สังหาริมทรัพย์มหาศาล ก็คิดมากไปกลัวคนนอกตระกูลที่เข้ามาเกี่ยวดองจะแบ่งแยก สมบัติของตัวไปอีก เป็นสาเหตุที่เกิดความยากในการแบ่งปันให้กับลูกตัวเอง

คิดมากเกินไปก็เกิดปัญหา มีมากเกินไป ก็เกิดปัญหา มีน้อยเกินไปก็เกิดปัญหา ไม่มีอะไรเลย ก็ทุกข์อีกเช่นกัน...

หลายๆคนพูดกันเป็น ขำ ขำ สมบัติ ผลัดกันชม...สามี ภรรยา ผลัดกันชมนี่ซิ เกิดคดีความ เกิดความเสียหาย ทั้งสภาพจิตใจ และร่างกาย

พี่น้องกัน สายเลือดเดียวกัน สมบัติแบ่งปันกันดีกว่า

คนมีมาก แบ่งปันคนไม่มีโอกาสมี หากไม่เหลือบ่ากว่าแรง ก็ทำให้โลกนี้อยู่ด้วยกันอย่างสบายใจ ไม่ต้องแย่งกัน

ของนอกกายไม่ตาย ยังมีแรง หาใหม่ได้เน่อะ....หลายๆๆคนว่าไว้ แต่กี่คนที่ปฎิบัติได้จริง

อากาศ...อารมณ์...เทคโนโลยี

เดี๋ยวร้อน เดี๋ยวหนาว เดี๋ยวฝน  เอ! หรือจะ อบอ้าว เอายังไง แล้วยังจะมีอะไรอีกมากกว่านี้...
เป็นเสียงที่ได้ยินอยู่ทุกฤดูกาลทีเดียวเชียว ไม่ว่าอากาศจะเป็นอย่างไรก็ต้องมีเสียงตามลมมาไม่อย่างใดก็อย่างหนึ่ง ...

อารมณ์คนเราก็เปลี่ยนไปตามสภาพอากาศด้วย ไงล่ะ ไหงไปลงที่อากศได้ซะอย่างนั้น แต่ถ้าว่ากันไป อากาศก็มีส่วนจริงๆๆนั่นแหละ ยิ่งถ้าวันนั้น อากาศเป็นใจ จิ้มจุด เจ็บจึกเข้าด้วยล่ะก็แหม แทบจะขาดใจเสียให้ได้ แล้วถ้าวันไหนอากาศจิ้มจุดเดือด ร้อนแสนร้อน กับอารมณ์ร้อนๆๆ โอโห ไฟลุกโชติช่วงชัตวาลกันไปใหญ่ซิน่า

จำได้วันหนึ่งนานมาแล้ว อากาศร้อนตับแตก อย่างที่หลายๆคนพูดกัน ขับรถ แอร์เสีย เปิดกระจกก็แล้ว แต่ รถติดวิปโยกย่านเพชรเกษม วันนั้นทำให้ประจักษ์ว่า "ร้อนจนแทบบ้า" เป็นอย่างไร

ว่ากันไป คนอยู่ซีกโลกตะวันตกก็โหยหาอากาศร้อนๆๆ คนอยู่ซีกโลกตะวันออก ก็ร้องหาหิมะ ก็แปลกดีเหมือนกันนะ ทุกสิ่งบนโลกกลมๆๆ มีแต่สิ่งที่แตกต่าง แต่ก็อีกนั่นแหละ ถ้าไม่มีความแตกต่างก็คงจะน่าเบื่อ ไม่มีความตื่นเต้น ไม่มีความท้าทาย ไม่มีสีสัน และก็จะไม่มีการแสวงหาเกิดขึ้น ก็ไม่สนุกกันพอดีเน่อะ

แต่คนเราก็เก่งช่างคิดค้น วัตถุและสิ่งปกป้อง ชดเชยกัน

+อากาศร้อน ก็มีพัดมือ พัดลม แล้วก็แอร์ ช่วยได้ๆๆ
+อากาศหนาว จุดไฟผิงกัน ล้อมวงกันเข้ามา ผ้าห่มหนาๆๆ เสื้อกันหนาวใส่อุ่นๆ และ เครื่องทำความร้อนช่วยได้เยอะ
+ฝนตก กางร่มซะ ใส่เสื้อกันฝนไว้

สมัยนี้อะไรๆ ก็แก้ได้ ชดเชยกันได้ แม้กระทั่งความแห้งแล้ง ชาวนาขาดฝนยังมีฝนเทียม

เงื่อนไข

วันหนึ่งแจ๋ว แอบมองนายจ้างคุยกับคนงาน ซึ่งความจริงเป็นเพียงคนข้างถนนที่ไม่มีงาน ไม่มีกรีนการ์ด เป็นคนไม่ถูกกฎหมายที่อยู่ในประเทศนี้นั่นแหละ...

นายจ้างใจดีมาก พามาบ้าน ให้งานทำ ให้เก็บเศษหญ้า ถอนหญ้าในสวน
เมื่อมองออกไป ทำให้นีกถึงสภาพของหลายๆ คนที่มาจากต่างจัังหวัด จากบ้าน ฐานะไม่สู้ดี มุ่งสู่เมืองใหญ่เพื่อหา แสวงหา งาน สิ่งที่ดีกว่า แม้ว่าตัวเองจะมาไม่ถูกต้องก็ตาม

ปัจจัยนี้ เป็นข้อแม้ เงื่อนไขอัตโนมัติที่ทำให้ถูกเอารัด เอาเปรียบ...
เงื่อนไขที่ทำให้เลือกมากไม่ได้ ไม่มีตัวเลือกมากให้เลือก...
เงื่อนไขที่ไม่สามารถต่อรองได้เลย แม้แต่จะเรียกค่าตัว ค่าแรงให้ตัวเอง...

หันมามามองตัวเอง คนมีเงือนไขที่ดีกว่า ซึ่ง เลือก ทุกสิ่งอย่าง...

คนทุกวันนี้ สร้างเงื่อนไขต่างๆ นาๆ ขึ้นมามากมาย ไม่อย่างหนึ่ง ก็อย่างหนึ่ง เรื่อยไป

หากหันมองคนที่ถูกเงื่อนไขที่ตัวไม่ได้สร้าง แต่กลับเลี่ยงไม่ได้ และเงื่อนไขนั้น เป็นข้อแม้ กระทบกับการยังชีพ ดำรงชีวิต ปากท้อง ด้วย จะพบว่า ยังมีอีกหลายคนที่ตกอยู่ในสภาวะ เงื่อนไขผูกมัดโดยเลือกไม่ได้เลยจริงๆๆ

ในขณะที่อีกหลายคน สร้างเงื่อนไขให้ตัวเอง เผื่อเป็นกำแพงกั้น แม้ว่าโอกาสมีอยู่มากมายในเบื้องหน้า แต่เงื่อนไข ข้อแม้ ที่ตัวสร้างขึ้นมา ทำให้มองข้ามโอกาสเหล่านั้นไป จนกลายเป็น ไม่มีโอกาส...

นี่ละ คน.

แดด

เยๆๆๆ แดดออก ...ตั้งแต่มาอยู่ต่างประเทศ ที่มีฤดูกาลเปลี่ยนนี่นะ แสนจะดีใจเมื่อเห็นแดด เพราะอากาศเย็น ไม่ถูกกันซะเลยเชียว ก็คงเหมือนกับต้นไม้เน่อะ รอแดด เพื่อผลิตคลอโรฟิลด์ บำรุงกิ่งก้าน ไม่รวมถึงต้นไม้ฤดูหนาว แต่ยังไงซะ ต้นไม้ฤดูหนาวก็ยังต้องการแสงแดดอยู่ดีล่ะ เพียงแต่ชอบอากาศเย็น หรือบางประเภทก็เป็นต้นไม้จำศีลไป ผลิใบโกร๋น แล้วหลับพักผ่อน แต่ไม่ตาย แปลกดีเน่อะ ธรรมชาติมหัศจรรย์ 

เปรียบได้กับคนเรามีทั้งที่อดทน อดทนแต่ทนไม่ไหว ทนไม่ค่อยจะได้ ทั้งที่ทนได้ตั้งนาน ฤดูกาลผ่านไปปีแล้วปีเล่า ก็ยังทนอยู่ได้ทุกวัน

แดด หลายๆคน ดีใจเมื่อได้เห็นแสงแดดเพราะผ้าที่ซักไว้จะได้แห้ง และ หอมๆๆ จำได้ว่าวันหนึ่งในปีหนี่งที่ผ่านมา ไปบ้านแม่ย่า (แม่ของมิสเตอร์) แดดออกจ้้าในฤดูร้อน แม่ย่าซักผ้าไม่ได้ปั่นแห้ง แต่ตากแดด ตอนเก็บผ้ามาพับ ผ้าหอมจริงๆๆ ทำให้คิดถึงบ้าน

บ้านเมืองไทย อากาศร้อน และ ร้อน คนอยู่กันทุกวี่วัน บ่นร้อนๆๆ เบื่อๆๆ แต่เมื่อต้องมาอยู่ในเมืองฤดูเปลี่ยนนี่นะ นับวันที่แดดออกทุกวัน

แดดเผาหน้า เดี๋ยวหน้าไม่สวย...นี่ก็เป็นอีกหนึ่งสิ่งที่ได้ยินจากสาวๆๆ หลายๆๆคน เราก็เป็นหนึ่งคนในนั้น แต่เราชอบแดด แดดจะเผาหน้า เราก็สวมหมวกซิ ไม่เห็นจะยากเน่อะ ก็เราคนชอบแดดนี่นา

ทุกวันนี้เจอแดด ต้องรีบออกไปตาก เปรียบเสมือน ดอกไม้ฤดูร้อน แดดออกเมื่อใด ดอกไม้บานแฉ่งเลยเชียว

แต่... วันไหน แดดออก ควงลมเย็นมาด้วยนี่ซิ ไม่ปลื้มเลยจริงๆๆ ทำไมมาเดี่ยวไม่ได้หรือไงน๊า สงสัยจะเหงา

กลัว Fear

ความกลัว สร้างขึ้นมาจากความคิดในสมองของเราเอง

ความกลัว สร้างขึ้นมาเป็นข้ออ้าง ข้อแก้ตัว

ความกลัว ชะลอความก้าวหน้า การพัฒนา และความอยากรู้

ความกลัว สร้างปัญหา เป็นปัญหา

ความกลัว มีผลทั้งดี และ ลบ

กลัวอะไร สิ่งที่สัมผัสได้ จับต้องได้ มองเห็น
กลัวความรู้สีก ความคิดคน
กลัวตัวเอง
กลัวความคิดตัวเอง

OathKa / April 18, 2012

We created fear from our thought.  

We created fear to be our excuse.

Fear slow down our progress and skeptical.

Fear invents problems and being a problem itself.

There is positive and negative of fear.

what we fear of? tangible and intangible.

We fear of the feeling, the people 's opinion.

Fear of ourselves. Fear of our thoughts.

AI version

Fear is something we create in our own mind. Fear becomes our excuse, our way out. Fear slows our progress, our curiosity, and our growth. Fear invents problems — and becomes a problem itself. Fear can help us, and it can harm us.

What do we fear? Things we can touch, see, or sense. We fear feelings. We fear people’s opinions. We fear ourselves. We fear our own thoughts.

คำถาม-Question

บางเวลาเมื่ออยู่กับตัวเอง มีคำถามว่า ฉันทำอะไรบ้างในแต่ละวัน หรือเพียงหายใจออกไป ผ่านไป โดยที่ไม่เกิดประโยชน์ใดๆ

มีคำถามว่า ทำไมเราไม่ทำอะไรให้เกิดประโยชน์ ถ้าไม่ได้ทำให้ตัวเอง ทำให้คนอื่น ทำให้สังคมก็ได้

มีคำถามว่า ทำไมคนอื่นทำได้ ทำไมเราทำไม่ได้

มีคำถามว่า ทำไมเราไม่ทำ ทำไมเราไม่ลงมือ ทำไมมัวแต่คิด

มีคำถามว่า ทำไมเราไม่มีใคร ทั้งๆ ที่รอบตัวเรามีผู้คนมากมาย

มีคำถามว่า .... ไม่จบ ไม่สิ้น

OathKa / April 18, 2012

🌿 English Version — Grown‑Up Oathka Tone

Sometimes, when I’m alone with myself, I wonder what I actually do in a day. Am I living with intention, or simply breathing in and out while time slips past without meaning?

I ask myself why I don’t create something useful — for myself, for someone else, or even for the world around me.

I ask why others seem able to do things I cannot. Why I hesitate. Why I think so much and act so little.

I ask why I feel alone, even when I’m surrounded by people.

And the questions continue, one after another, without an end.